Komentarze do: Pomyślmy: Co z tą Syrią?

Autor: divak2

divak2 — Wed, 05 Sep 2012 19:47:00 +0000

Ruchy typu Bractwo Muzułmańskie wydają się być siłą najbardziej zdolną zagospodarować wakaty po Kaddafich, Mubarakach i Asadach. To pachnie opanowaniem przez radykalny islam terenów gdzie było pod względem religijnym w miarę ulgowo. No bo co by innego się miało stać? Kto zamiast nich?

A w Polsce 1989, kiedy mnożyły się obietnice obietnice, jak to teraz będzie super, z kumulacją w „drugiej Japonii”, sobie myślałem „na pewno zrobią/stanie się coś takiego, że te obietnice wezmą w łeb”. Bo z Japonią to była przesada obliczona na nie wiadomo kogo. Wprowadzenie religii do szkół i zapraszanie księży na wszystkie oficjałki uważałem wtedy za próbę przeniesienia całego kraju do czasów dziadka Piłsudskiego przez ludzi, który nasłuchali się jak to wtedy kapitalnie było. Cóż, byłem wtedy smarkaty i naiwny.

Autor: boni_s

boni_s — Wed, 05 Sep 2012 11:12:00 +0000

Tak tylko, pokrętnie acz luźno, przypomnę, że „Złota galera” Jacka Dukaja jest z 1990

Autor: boni_s

boni_s — Wed, 05 Sep 2012 10:21:00 +0000

@cmoscmos
„Syria jest raczej w momencie odpowiadającym naszemu końcowi 1988 – początkowi 1989. Może mnie coś ominęło (w końcu w tym momencie byłem w kraju tylko chwilami), ale martwienie się akurat o to że przyjdą czarni wtedy nie należało raczej do mainstreamowego dyskursu.”

Nie wiem co należało do mainstreamowego dyskursu, bo mnie wtedy interesowały zupełnie inne rzeczy, ale dyskurs koleżeński był mniej więcej „teraz przy korycie będą czarni zamiast czerwonych, tylko ciekawe, czy to coś w ogóle zmieni”. I dlatego „Złota galera” (skądinąd, luty 1990, czyli nastolatek napisał ją pewnie w 1989) tak ładnie się wpisała, bo to był wyraz tego co się myślało w 89. Może prawda, że już nie w momencie zrywu jak w Syrii, no ale naprawdę zaraz po.

Autor: cmos

cmos — Wed, 05 Sep 2012 09:49:00 +0000

@boni_s
„„Złota galera” Jacka Dukaja jest z 1990”

Syria jest raczej w momencie odpowiadającym naszemu końcowi 1988 – początkowi 1989. Może mnie coś ominęło (w końcu w tym momencie byłem w kraju tylko chwilami), ale martwienie się akurat o to że przyjdą czarni wtedy nie należało raczej do mainstreamowego dyskursu.
A tak w ogóle to coś ostatnio za bardzo wpuszczam się w figury retoryczne i przekaz na tym cierpi. Mam od dłuższego czasu rozgrzebaną notkę na temat różnych analogii roku 1989 i 2012 akurat wpisujących się w temat tej – musze ją jeszcze przemyślec żeby nie wyszło tak jak tutaj.

Autor: brytnej

brytnej — Wed, 05 Sep 2012 09:12:00 +0000

Głosy takie były, kto miał trochę pomyślunku to wiedział co jest grane (i wśród zwolenników i przeciwników klerykalizmu). Od końca 1989 jawnie wyrażane opinie krytyczne nie pojawiały się w mediach. Z pewnością niemała część ludzi broniących się rękami i nogami przed „Solidarnością” (jakby nie patrzeć, było ich jednak ze 20%) nie była wielbicielami komunizmu ani stylingu Jaruzelskiego, lecz widziała w partii jedyną możliwą obronę przed klerykalizmem, którym pozostała część społeczeństwa była i pozostaje przesycona. Krytyka klerykalizmu w 1989 podziałałaby na szerokie masy pewnie zresztą tak, że większość opowiedziałaby się za klerykalizmem. Toteż nic dziwnego, że wielu (ale zwykle mniejszość) mieszkańców Iraku, Libii, Egiptu czy Syrii wolało lub woli tyranów, ale tyranów mniej lub bardziej oświeconych, niż wybranych przez współobywateli islamistów.

Zdziwnienie klerykalizmem „Solidarności” i polskich reform przypomina mi swoją drogą „szok”, którego doznali wyborcy FDP, kiedy ta załatwiła obniżenie podatku od usług hotelowych i kilka innych spraw. Też nikt z nich nie widział podobno tego, co było oczywiste.